Multifocale bril

Ik herinner me de ziekenhuisbezoeken bij de oogarts toen ik vier was. Eén van dingen die ik me nog meer herinner was een boekje met wat grijzige afbeeldingen van vlinders, bijen en libellen. Mijn opdracht was om de vleugel vast te pakken. Maar ik zag niets om vast te pakken, alleen iets om aan te wijzen. En dat is wat ik deed… Ik was verziend (+3) en kon geen diepte zien. Vanaf toen bekeek ik de wereld door een bril…

En wat heb ik deze bril verguisd! Zeker toen ik in de pubertijd kwam. Pas op mijn vijftiende kreeg ik lenzen. Voor mij was dat een keerpunt. Niet omdat ik de wereld anders zag, maar omdat de wereld anders naar míj keek. Ik voelde me ineens een stuk zelfverzekerder 😊

Mijn lenzen droeg ik jarenlang van ’s morgens vroeg tot vlak voor het slapengaan. Lekker makkelijk, ook met een hippe zonnebril. Totdat de wereld vanaf een bepaalde leeftijd weer wat waziger leek te worden. Lezen werd moeilijker, vooral bij schemer. De letters leken steeds kleiner te worden. Het werd tijd voor een leesbril… en uiteindelijk voor de multifocale bril die ik nu heb.

Soms vraag ik me af of ik de wereld anders zie dan mensen die wel diepte kunnen zien, zonder bril en zonder cilinders. Mijn hersenen hebben vast hun eigen trucjes bedacht. Ik zie echt wel wat dichtbij is en wat ver weg. Maar zou de wereld rijker zijn zonder mijn afwijking?

Voor mij is de wereld rijk genoeg. En ik merk heel vaak dat ik de wereld anders zie dan de meeste mensen. Ik heb oog voor de kleine, mooie details waar anderen zo makkelijk aan voorbijgaan. Voor mij is dat pure magie waarvan ik enorm blij word…

The little things? The little moments? They aren’t little.

– Jon Kabat-Zinn –

Het gaat niet alleen om de bril die je draagt, maar om de manier waarop je kijkt. Misschien is dat mijn echte multifocale bril….

PS tegenwoordig draag ik steeds vaker mijn multifocale bril, gewoon omdat dat praktischer is. En ik schaam me er niet meer voor 😉